Αν μου βρείτε πολιτευτή

Αν μου βρίσκατε τοπικό πολιτευτή να προτείνει πχ να φύγει το γήπεδο της ανατολής και να μεταφερθεί σε άλλο σημείο ώστε να αποδοθεί η έκταση στην λίμνη και το μητροπολιτικό πάρκο, θα τον ψήφιζα. (αν αναρωτιέσαι γιατί να φύγει μάλλον τυχαία διαβάζεις αυτό το ιστολόγιο, έτσι;)

Τώρα που το ξανασκέφτομαι και ο Φίλιος που είπε ότι θα κάνει επέκταση του δασυλλίου από πίσω, σκοτώθηκε να το προχωρήσει...

Αλλά τι περιμένεις. Όταν επιλέγουμε για άλλη μια φορά με κριτήριο το μη χείρον...
Αυτό πρέπει να τελειώσει. Τέρμα.
Ας κατέβουμε οι ίδιοι να ασχοληθούμε. Ή ας βοηθήσουμε αυτούς που θέλουν και ξέρουμε ότι θα μπορέσουν καλύτερα.

Ο σκοπός της ζωής.

Ο καθένας πιστεύω σε κάποια τουλάχιστον στιγμή της ζωής του έχει σκεφτεί και φιλοσοφήσει για την ζωή, τον θάνατο, τι θα ήθελε να κάνει στην ζωή του, ποιον σκοπό ή στάση θα έπρεπε να επιδιώκει. Αυτά κυρίως στην εφηβεία άντε και λίγο παρακάτω.
Εγώ δεν θα ξεχάσω στα 13 περίπου όταν ένα βράδυ έπεσα να κοιμηθώ και συνειδητοποίησα ότι δεν μας κάνουν πλάκα. Δεν πρόκειται για ταινία που αφού τελειώσει, μετά θα συνεχίσουμε ότι κάναμε. Δεν αφορά κάποιους άλλους. Δεν υπάρχει σχέδιο Β.
"Θα πεθάνεις και εσύ, ναι".
Η καθημερινότητα, οι βιολογικές και κοινωνικές ανάγκες σε κάνουν να το ξεχνάς. Στην αρχή για λίγο, μετά για περισσότερο χρόνο. Η υπαρξιακή όμως ανησυχία είναι βασικός μοχλός κινητοποίησης και τελικά υιοθέτησης συγκεκριμένης στάσης ζωής. Τα βιώματα, φυσικά, δρουν καταλυτικά σε αυτό.

Κάποιοι θέλουν κατά βάση να γλεντήσουν την ζωή ε; Να διασκεδάζουν, να ζουν ηδονιστικά, λαμβάνοντας ευχαρίστηση από τις υλικές και αισθητηριακές απολαύσεις.
Άλλοι ζουν την ζωή τους με κύριο άξονα κάποια θρησκεία, που μπορεί να ωθεί στον αλτρουισμό, στην προσφορά στον συνάθρωπο αλλά κάποια άλλη στην μισαλοδοξία, στην περιχαράκωση, στην αυτοκτονία.
Άλλοι πάλι θέλουν συνειδητά να περάσουν την ζωή τους χωρίς να ζορίζουν το κεφάλι τους. Δεν θέλουν να προβληματίζονται για υπαρξιακά, ηθικά, πολιτικά, ή άλλα βαριά ζητήματα. θέλουν να ζήσουν την ζωή τους "χωρίς άγχος","χαλαρά", "να περνάμε καλά".
Άλλοι να καταξιωθούν επαγγελματικά, άλλοι να βγάλουν πολλά λεφτά, άλλοι να έχουν εξουσία κλπ.

Οι περισότεροι από μας μετά από κάποια ηλικία, παλεύουμε με τα δεσμά της ικανοποίησης των βιοτικών και κοινωνικών μας αναγκών στην εκπολιτισμένη μας ζούγκλα, πράγμα που μας αφήνει μικρό περιθώριο για δημιουργική επαναξιολόγηση των υπαρξιακών απαντήσεων και νέα αυτοδιαπραγμάτευση για τον σκοπό της ζωής, μια υπόθεση καθαρά προσωπική.
Ο σκοπός της ζωής (μου) είναι να βιώσω όλα τα μεγάλα γεγονότα της ζωής (μου). Την πρώτη επιτυχία στο μπάσκετ, τον πρώτο χορό, το πρώτο φιλί, τον μεγάλο έρωτα, την γέννηση των παιδιών μου, τον αναπόφευκτο θρήνο, το αυθεντικό ξεκαρδιστικό γέλιο, το ατελέσφορο φλερτ, το βάλσαμο της τέχνης. Παρέα με την συμπυκνωμένη σοφία των περασμένων γενεών.

Παράλληλα όμως και να δημιουργήσω. Ό,τι μπορώ. Δεν θέλω μια ζωή μόνο κατανάλωσης. Θέλω μια ζωή δημιουργίας. Μια ζωγραφιά για το γιο μου. Ένα οικογενειακό άλμπουμ. Μια ιστοσελίδα για τον σύλλογο του χωρίου. Η παιδική χαρά της γειτονιάς. Ένα δέντρο στο πεζοδρόμιο. Μια μικρή συμβολή στην επιστήμη.

Αυτά τουλάχιστον μέχρι την επόμενη αναθεώρηση...

Τραμ & βιωσιμότητα

Ίσως θα έχετε ακούσει ότι αυτή τη περίοδο εκπονείται μελέτη βιωσιμότητας του ΤΡΑΜ στα Γιάννενα.

Δεν έχω δει τις προδιαγραφές της μελέτης αλλά υποπτεύομαι ότι όταν λένε βιωσιμότητα εννούν αυτό που εννοεί με αυτόν τον όρο ο κάθε πολιτικός που βγαίνει στα κανάλια.

Εννούν να βγαίνει οικονομικά με βάση την κίνηση και τα εισητήρια. Και όxι φυσικά "βιωσιμότητα" με τον όρο αειφορία (sustainability)...

Γιατί αν το δεις έτσι, δεν χρειάζεται μελέτη για να δεις έαν το ΤΡΑΜ είναι βιώσιμη μετακίνηση. Φυσικά και είναι.

Και με βάση το χρήμα να το δεις όμως έαν οι μελετητές έχουν, παρ΄ελπίδα, συμπεριλάβει και εργαλεία και μεθόδους οικονομικής αποτίμησης για την εξοικονόμηση καυσίμων, μείωση ατμοσφαιρικής ρύπανσης, εξοικονόμηση εργατοωρών, ελκυστικότητα πόλης, κλπ κλπ τότε

θα δικαιολογούνταν πλήρως η επένδυση και η "επιδότηση" λειτουργίας του που μάλλον θα χρειαστεί.

Άντε να δούμε.

Ζωγραφική τυφλών όψεων κτιρίων.

Με αφορμή το σχετικό πρόγραμμα του ΥΠΕΚΑ στην Αθήνα και τις παρακάτω εξαιρετικές τοιχογραφίες που φωτογράφισα στο Βερολίνο...

...δεν θα ήταν ωραία το τμήμα επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων σε συνεργασία με τον Δήμο να κάνουν αντίστοιχες παρεμβάσεις στην πολή. Να πάρουν τα λίγα λεφτά από το γαμω-ΕΣΠΑ και να στηθούνε σκαλωσιές. Να δούμε φοιτητές και καθηγητές μαζί να δουλεύουν. Να κάνουν την καθημερινότητά μας πιο φωτεινή και πιο αισιόδοξη. Να μπει το πανεπιστήμιο (κυριολεκτικά) μέσα στην κοινωνία!

Για παράδειγμα στο κτίριο του οικοπέδου του ΔΗΠΕΘΕ στην Παπάζογλου. (βλ κάτω)
Και τόσα άλλα κτίρια που προσφέρονται.

Εσωτερικές αυλές

Τον Αύγουστο πήγα στο Βερολίνο οικογενειακώς. Ανάμεσα στα πάρα (πάρα) πολλά που ζήλεψα ήταν και οι εσωτερικές αυλές, τα λεγόμενα "Hoefe". Οι ενοποιημένοι και περιποιημένοι πίσω χώροι των κτιρίων και πολυκατοικιών προσφέρουν οάσεις ηρεμίας και αποσυμπίεσης. Τα μεγέθη είναι ανθρώπινα και η διάθεση φιλική.
Την ιδέα αυτή την είχα και εγώ, πριν την δω στην πράξη. (Δεν νομίζω τουλάχιστον να το είχα δει ή διαβάσει πουθενά.). Περιμένοντας έξω από ένα ιατρείο στο κέντρο, και κοιτώντας από κάποιο παράθυρο την μεγάλη καρυδιά που δέσποζε στον ακάλυπτο πίσω. Οι ακάλυπτοι από τις υπόλοιπες πολυκατοικίες εξίσου παρατημένοι και διαχωρισμένοι με ψηλές μάντρες. "Δεν θα μπορούσε να γίνει μια συμφωνία, να ενοποιηθούν λειτουργικά (όχι ιδιοκτησικά) και να γίνουν κανονικά ΠΑΡΚΑ και αίθρια. Με παιδική χαρά. Με κίοσκι για τους έφηβους... Με κρήνες. Με πουλιά..¨

Ξέρετε ποσοι τέτοιοι χώροι υπάρχουν στα Γιάννενα; Δυστυχώς τους έχουν ανακαλύψει και οι εργολάβοι και τώρα φυτρώνουν πολυκατοικίες εκεί πίσω...(βλ απέναντι από ΝΟΝΑΜΕ). Και ο παιδικός σταθμός στην Χαριλάου Τρικούπη. Έκρυβε πίσω ολόκληρο πλατάνι και άλλα δέντρα. Τώρα θα γίνει πολυκατοικία κλπ.

Υπάρχουν και οι αντίστοιχοι χώροι στο ιστορικό κέντρο. Στην Κάνιγγος για παράδειγμα και στην Ανεξαρτησίας μετά το Γυαλί Καφενέ αριστερά.

Εδώ φαντάζομαι νηπιαγωγείο και παιδικό σταθμό. Παιδική χαρά. Ράμπα σκειτ. Φαντάζομαι πολυχώρους τέχνης & ψυχαγωγίας (πχ TAF - Μοναστηράκι).

Υπάρχει μια χαραμάδα ελπίδας, μια και στο πρόγραμμα του Φίλιου αναφέρεται "εξασφάλιση νεων χώρων πρασίνου με ενοποιήσεις ακάλυπτων χώρων κτιρίων". Επίσης αναφέρεται η ανάπτυξη δικτύου πράσινων διαδρομών (σχετικό με την προηγούμενη ανάρτηση). Τα δίκτυα πολλαπλασιάζουν το όφελος.
Κρατάμε όμως μικρό καλάθι πλεόν. Μια χαραμάδα είπαμε, αλλά τουλάχιστον το λέει. Από το να μην το ακούς καθόλου...

Out of the box?

Δεν θα ήταν ωραία, ακόμα και τώρα μετά από όλα αυτά που έγιναν, το κομμάτι του Grand Serai (πρώην ΞΕΝΙΑ), το οποίο έχει τα πανύψηλα δέντρα και το πράσινο, να ενωθεί με το διπλανό παρκάκι - παιδική χαρά. Να πάει μια δεύτερη περίφραξη κοντά στο ξενοδοχείο και σε αυτήν που υπάρχει τώρα να ανοιχτεί μία είσοδος. Έτσι και αλλιώς δεν πατάει κανείς εκεί, μόνο για την μόστρα των πελατών είναι.

Αν είναι όντως ακόμα δημόσια περιουσία(...), να του μειώσουν το ενοίκιο και να το πάρουμε. Γίνεται;

Επίσης πρέπει να ενωθούν φυσικά ή έστω με λειτουργικό τρόπο και τα γύρω δασύλλια.

(Η είσοδος στο Grand Serai δεν σας θυμίζει είσοδο ζωολογικού κήπου, ρε παιδιά...;Χεχε)

Πες όχι

Να τους βρίζουμε μέρα νύχτα όλοι μας. ΟΚ.


Αλλά την επόμενη φορά πες όχι.

Αν θες να κάνεις ένα καλό στον εαυτό σου, την επόμενη φορά πες όχι.

Αν θες να δώσεις κάτι ουσιαστικό στα παιδιά σου πες όχι.

Πες όχι όταν ο πατέρας ή ο θείος σου κανονίσει την τάδε "καλή" μονάδα με τον τάδε γνωστό διοικητή μέσω του τάδε γνωστού στην μηχανοργάνωση του ΓΕΣ, όταν θα πας φαντάρος.

Πες όχι όταν ο πεθερός σου προτείνει την βυσματική μέσω υπουργού θέση στο υποθηκοφυλάκιο, που "είναι τόσο σούπερ που δεν θα έχεις ούτε καρέκλα να κάτσεις..."

Την επόμενη φορά πες όχι.


Έπειτα θα τους βρίζεις με μεγαλύτερο (και αυθεντικότερο) θυμό!

Έξοδος από το MATRIX

Είναι δύσκολο να βγεις από το MATRIX.

Το MATRIX είναι ένα σύστημα εικονικής πραγματικότητας βασισμένο στον υπερκαταναλωτισμό, στην αποχαύνωση, στην ιδιώτευση, στην λαιμαργία, την απληστία, τον πρωτογονισμό, την εξουσιολαγνεία, τον ανταγωνισμό, τον φασισμό, τον σεξισμό, τον άκρατο ατομισμό, την τηλεζωή, ..., την ...

(Francis Bacon)

Είναι δύσκολο να βγεις από το MATRIX.


Το ΚΛΙΚ των 90s, οι populars του σχολείου, οι διαφημίσεις που αλλοιώνουν την προσωπικότητα, η επιδειξιομανία των νεοαστών, ο αφανισμός του πολιτικού και κοινωνικού λόγου δεν σε αφήνουν εύκολα. Είναι εκεί και την κατάλληλη στιγμή δίνουν μια κλωτσιά από το υποσυνείδητό σου για να πάρει ξανά η κρεατομηχανή μπροστά.


Οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν ότι είναι στο MATRIX.

Υπάρχουν αρκετοί που το ψιλοκαταλαβαίνουν. Όμως δεν έχουν κάποιον που είναι έξω να τους δώσει το "χάπι".

Υπάρχουν άλλοι που το συνειδητοποιούν και μπορούν να βγουν, όμως η ιδέα τους τρομάζει! Κάνουν κανα δυο βήματα έξω, αλλά δεν βγαίνουν κανονικά.

Ίσως γιατί καταλαβαίνουν ότι αν βγει κάποιος δεν έχει γυρισμό. Και το βλέπουν αυτό στα μάτια αυτών που βγήκαν.


Και ο κόσμος εκτός MATRIX δεν είναι εύκολος. Η αλληλεγγυή, η καλλιέργεια, η κοινωνική και πολιτική συμμετοχή, η διανόηση, το μέτρο, ο σεβασμός της φύσης, η αισιοδοξία, η ανοχή στην διαφορετικότητα είναι δύσκολα, θέλουν κόπο.


Αλλά η θέα από εκεί πρέπει να είναι θαυμάσια!